minder willen: een zoektocht naar kwaliteit

dorien

Ik wil minder willen. Een beetje rare zin, maar hij vangt wel precies waar ik me met dit blog in wil verdiepen. 


Want waarom laat ik me toch steeds weer verleiden tot het kopen van iets nieuws? Terwijl ik eigenlijk meer dan genoeg heb. Genoeg boeken. Meer dan genoeg kleren. Schoenen hebben we het maar even niet over. En ook genoeg meubels, tassen, servies, kaarsenhouders. You name it, I’ve got it somewhere.


Desondanks bekruipt me een paar keer per maand (!) het gevoel dat ik wel iets nieuws zou kunnen gebruiken. 


Hoe komt dat? Waarom ben ik niet tevreden met wat ik heb? Een belangrijke vraag – zo niet de belangrijkste – als je probeert duurzame keuzes te maken.


Want al dat gerecyclede plastic en biokatoen is heel leuk, maar als we (ik gooi ons voor het gemak even op een hoop) blijven consumeren in de hoeveelheden waarin we dat nu doen, dan zijn dat natuurlijk druppels op een inmiddels heel hete plaat.


Het was een paar jaar geleden het uitgangspunt voor mijn master thesis. Ik studeerde Design Cultures en tijdens elke discussie die we in college met elkaar voerden nam op een goed moment iemand het woord ‘sustainability’ in de mond (het was een Engelstalige master). Dat we duurzaamheid belangrijk vonden, dat was evident. Maar hoe duurzaamheid precies vertaald moest worden in een ontwerp, dat was niet altijd even duidelijk.


Ik besloot een onderzoek te doen naar wat er op dat moment bekend was over hoe wij ons verhouden tot de door ons gemaakte materieële wereld. Waarom vinden we sommige spullen heel waardevol en andere niet? Wat is het dat je bepaalde spullen laat repareren als ze stuk gaan, maar andere zonder na te denken gewoon weggooit, om daarna een nieuwe te kopen? Want: hoe goed is een T-shirt van biologisch katoen, als je het maar twee keer draagt en daarna weggooit?


Ik heb binnen verschillende academische vakgebieden (onder andere filosofie, culturele antropologie, sociale psychologie) gezocht naar wat er bekend was over onze relatie met de materiële wereld. In de hoop dat ik met die kennis een soort checklist kon maken die ontwerpers in hun achterhoofd kunnen houden bij het ontwerpen van nieuwe spullen. Zodat die spullen hopelijk een zo lang mogelijk gebruiksleven kunnen krijgen.


Die checklist, dat lukte. Maar ondanks dat ik een beter beeld heb gekregen over welke eigenschappen spullen moeten hebben om mij te verleiden tot lang gebruik, kies ik er toch nog steeds vaak voor om iets aan te schaffen wat wel lelijk oud wordt, niet te repareren valt of maar één functie heeft (want ja, dat zijn belangrijke productkenmerken die leiden tot duurzaam gebruik). Of met andere woorden: ik zet kwaliteit nog steeds niet altijd voorop. 


En ik begrijp niet waarom. Omdat het hoog tijd wordt dat ik dat wel snap, zodat ik het kan veranderen, start ik met dit blog. Omdat ik minder wil willen. Het wordt een zoektocht naar kwaliteit. En die zoektocht kan alle kanten opgaan. Ik hoop dat je met me mee gaat.